- Ο αείμνηστος Μιχαήλ Καλιντέρης καθηγητής από την Βλάστη στο βιβλίο του "ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ" αναφέρει ότι οι κώδικες της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης στα 1650 παρουσιάζουν τον Βυθό ( Ντόλο) μαχαλά της Κωμης Πενταλόφου ( Ζουπανίου )

- Στο φυλλάδιο "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ' Μακεδονίας - Ηπείρου και νέας οροθετικης γραμμής και Θεσσαλίας " του Νικολάου Σχινά το έτος 1886 αναφέρει : Πέραν δε και ύπερθεν του χωριού Ζουπάν εις 20' απόστασιν κείται έτερα συνοικία εξ 150 οικιών, καλουμένη Ντόλο, έχουσα εκκλησίαν, διαχωριζόμενη αυτού δια ρεύματος, εφ ου ξύλινη γέφυρα.

- Σε απογραφικά στοιχεία του 1902 του προξενείου Μελούνας στα Ελληνοτουρκικά σύνορα στην Ελασσόνα αναφέρετε ότι ο Ντόλος αριθμούσε 500 κατοίκους και ουδείς απο αυτούς ήταν μωαμεθανός.

- Ο N.G.L HAMMOND στο βιβλίο του "ΔΥΤ.ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ : ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ 1943 - 1944 " αναφέρει :

Κάϊρο απο Εντμονς : 15:00 από Ζιάκα. Εχθρός εις Γρεβενά. Βυθός, Ζούζουλι, Σαμαρίνα. Βλέπω Πεντάλοφο ή Βυθό να καίγονται, επίσης άλλα δύο χωριά Ροδιά ή Αμυγδαλιά. Εκρήξεις σημαίνουν ότι μερικές αποθήκες ανακαλύφθησαν.

Η Κατερίνα Μάτσου στο δημοσίευμα της ' Ο θρύλος της Καλογρίτσας ' στο περιοδικό 'ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ' τον Μάιο του 2000 τεύχος 110 αναφέρει στις παραπομπές της απο ανέκδοτες μελέτες των Χρ.Κατσίκα και Κοσμά Αγακίδη τα εξής :

" Εαν τις όμως λάβη υπ΄όψιν ότι εις Ντόλον μετοικήσαντες οι Καλογριτζιώται δεν υδύνατο ν΄ αποφύγωσι την εκδίκηση, ευχερώς πείθεται ότι τι δη αδόμενον τούτο είναι κοινός τόπος. Πιθανότατον δε φαίνεται, ότι οι κάτοικοι των ορεινών χωριδρίν τήδε κακείσε διεσπαρμένων από χρόνων αγνώστων εκείσε των Αλβανών μετηνάστευον κατά εποχάς τας ομαλοτέρας εις πλησιόχωρα, χθαμαλότερα και κοινονικότερα χωρία. Ουτω δη πιθανώνατα συνωκισμένα εισί πολλά χωριά, οίον το Κωνστάντικον εκ των παλαιοχωρίων : Βάτζι, Τσέρνιτς, Δαμασκηνιάς κ.λ.π, ο Ντόλος εκ της Καλογρίτζης, ης οι κάτοικοι συνώκησαν εν Ντόλω ως εγγύτερω τοις αγροίς των , το Ζουπάνιον εκ της Νικορίνας, Τζούκας, Ριάχοβον.

Αυτά που λίγοι Θυμούνται 

•  Το χωριό μας κάηκε από τους Γερμανούς στις 4 Ιουλίου 1944. Αυτοί που μείνανε τότε στο χωριό ήταν:
Γίλα Βαγγελή (Τσαρούχω)
Μαγιάννη Χαϊδούλου (Ντρού)
Παπαζήσης Γιώργος
Οι υπόλοιποι χωριανοί μαζί με τα λίγα υπάρχοντα τους και τα ζώα τους (αρνιά, πρόβατα, γίδια, γουρούνια, κότες κ.λ.π) έφυγαν από το χωριό για να κρυφτούν σε διάφορα κρησφύγετα όπως στον Αστροπίδαλο, το Βράτς, το Καραούλι, τις Κέχρινες, τη Σιουπουτίστα κ.λ.π για αρκετές ημέρες μέχρι να απομακρυνθούν οι Γερμανοί, οι οποίοι όμως αν και γνώριζαν τα κρησφύγετα δεν τους ενόχλησαν και ούτε τους πείραξαν.

•  Στο χωριό το 1944 υπήρχε Λαϊκό Δικαστήριο. Το Συμβούλιο του αποτελούνταν από τους:
Γκάσταρη Κωνσταντίνο
Τζιαμπίρη Μήτσιο
Τσιώτση Σταυρούλα
Τζιαμπίρη Αρετή
Γκάσταρη Τόλη
Ψάλτα Γιάννη

•  Το 1944 παπάς στο χωριό ήταν ο Παπα-Βαγγέλης (Αμάραντος) και δάσκαλος ο Χρίστος Κατσίκας.

•  Ο Μάρμαρος πρωτοχτίστηκε το 1937 με αρχιμάστορα τον Γκαστοτόλη.

Επεκτάθηκε αργότερα το 1960 με τον τότε πρόεδρο Μιχάλη Παπαϊωάννου. Το 1971 χτίστηκε το Κοινοτικό γραφείο από τον εργολάβο Πλιαχτούρα, από τον Πεντάλοφο. 

•  Το τέμπλο της εκκλησίας μας των Εισοδίων της Θεοτόκου σκαλίστηκε και τελειοποιήθηκε το 1928 από τους τεχνίτες χωριανούς μας: Αμάραντο Κώστα, Σπανό Γιάννη και Μπίμπο Γιάννη.

•  Το 1904 τα αδέλφια Αγγελής και Δημήτρης Τζουτζουκλάρης στον Ορχομενό Λιβαδειάς παραχώρησαν το οικόπεδο για να χτισθεί το σημερινό κτίριο του Δημοτικού Σχολείου. Τα συμβόλαια γίνανε στον συμβολαιογράφο κ. Κανακάρη.

•  Φαίνεται πως τα χωριά μας υπήρχαν κατά τα Βυζαντινά χρόνια. Ο ιστορικός αναφέρει πως:
1. Στο Σινιάτσικο – Μπούρινο υπήρχε στρατιωτικός Γενικός Διευθυντής διορισμένος από το Βυζάντιο.
2. Η κορυφή της περιοχής «Καλοτίνος», που λέγεται «Κλεισούρα» σήμαινε μονάδα άμεσης επέμβασης για τον στρατό του Βυζαντίου.
3. Στου Μπάτζ τα καμίνια υπήρχαν οικογένειες που δούλευαν και κατασκεύαζαν εργαλεία και όπλα για τον στρατό.